Follow by Email

วันจันทร์ที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2554

ตัวอย่างการกล่าวสุนทรพจน์

          เรียนท่านคุณครูที่เคารพและท่านผู้มีเกียรติทุกท่านกระผมเด็กชายณัฐวุฒิ จันทะลุน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/13 โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล  ในวันนี้กระผมมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้มากล่าวสุนทรพจน์ในหัวข้อ แม่ ท่านผู้มีเกียรติครับ แม่ คำคำนี้เป็นคำที่สั้นที่สุดแต่คำว่า แม่ เป็นคำที่ลึกซึ้งและยิ่งใหญ่ที่สุด แม่นั้นเป็นผู้ที่มีความหมายกับเราทุกคน แม่คือผู้ให้กำเนิด ท่านผู้มีเกียรติครับนับแต่วันที่แม่รู้ว่าเรากำลังมีชีวิตอยู่ในท้อง แม่ก็พยายามที่จะทำทุกวิถีทางที่จะให้ลูกน้อยสบาย ตลอดระยะเวลา 9 เดือน แม่ต้องรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ถึงแม้จะไม่ชอบก็ตาม
แม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการเคลื่อนไหวอิริยาบถต่างๆ แม่ต้องเหนื่อยกับการอุ้มเราไปไหมมาไหน
แต่แม่ก็อดทนเพื่อหวังว่าลูกน้อยจะออกมามีร่างกายแข็งแรง แล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่แม่รู้ว่าเราจะคลอดแล้ว วันนี้แม่ดีใจมากที่จะได้เห็นหน้าลูกน้อย แต่ในความดีใจนี้แม่ต้องเจ็บปวดกับการคลอดเราออกมา เมื่อเราลืมตาดูโลกแล้วแม่ก็ฟูมฟักคอยดูแลเราทุกอย่าง แม่ต้องกลั่นเลือดนับร้อยหยดเพื่อที่จะได้น้ำนมมาให้ลูกดื่ม เมื่อเราโตขึ้นแม่ก็ส่งเราเข้าเรียนหนังสือถึงแม้จะต้องทำงานหนักหาเงินมาเป็นค่าเล่าเรียน  เพื่อหวังว่าลูกโตขึ้นจะได้มีงานทำ ท่านผู้มีเกียรติครับจะเห็นได้แล้ว แม่ บุคคลผู้ยิ่งใหญ่ ผู้หญิงที่เสียสละเพื่อลูกทุกคน ท่านผู้มีเกียรติครับ กระผมในฐานะลูกคนหนึ่งขอให้พวกเราทุกคนจงเชื่อฟังพ่อแม่ ไม่ทำให้ท่านเสียใจ สุดท้ายนี้กระผมขอเทอดเกียรติพระคุณของแม่ผ่านบทประพันธ์ กว่าจะมาเป็นเรา
             ชีวิตเริ่มวัยวันในครรภ์แม่               สายเลือดแผ่สายใยให้อาหาร
ร่างน้อยเริ่มเคลื่อนไหวไม่นิ่งนาน               เริ่มมีการพัฒนาน่าชื่นชม
ขาแขนแกร่งแรงเพิ่มเริ่มเตะท้อง                 แม่ย่อมร้องเจ็บแท้แต่สุขสม
แล้วสัญญาณเก้าเดือนเหมือนระบม             เจ็บเพียงข่มใจคลอดลูกปลอดภัย
ลมหายใจบอกสัญญาณการอยู่รอด              ร่างเล็กกอดคุดคู้ร่างผู้ใหญ่
ช่างเปราะบางเช่นนั้นแม่หวั่นใจ                   แอบ..อกให้แนบชิดลูกนิทรา
หยาดน้ำนมมากประโยชน์โอษฐ์เล็กดื่ม        ตาน้อยลืมสดใสไร้เดียงสา
แทนคำบอกรักแม่ใช้แต่ตา                            สื่อภาษาเสมือนรู้ใจสู่ใจ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น